قلم

به مناسبت شهادت باب الحوائج موسی بن جعفر (علیه السلام)                       

در زمان امام موسى كاظم علیه السلام مردى در بغداد بود به نام بُشر؛ از رجال و اعیان و عیّاشان بغداد بود. یك روز حضرت موسى بن جعفر (سلام اللَّه علیه) از جلوى درب خانه این مرد مى‏گذشت. اتفاقاً كنیزى از خانه بیرون آمده بود براى اینكه زباله‏هاى خانه را بیرون بریزد. در همان حال صداى تار از آن خانه بلند بود. معلوم بود كه میخوارگان در آنجا مشغول میخوارگى و خوانندگان و آوازه خوانان مشغول آوازخوانى هستند. امام از آن كنیز به طعن و استهزاء پرسید: این خانه، خانه كیست؟
آیا صاحب این خانه بنده است یا آزاد؟ كنیز تعجب كرد، گفت: آیا نمى‏دانى؟ خانه بُشر، یكى از رجال و اعیان است. او مى‏تواند بنده باشد؟! معلوم است كه آزاد است! فرمود: آزاد است كه این سر و صداها از خانه‏اش بیرون مى‏آید؛ اگر بنده بود كه اوضاع این‏طور نبود. امام این جمله را فرمود و رفت. اتفاقاً بشر منتظر بود كه این كنیز برگردد. چون او دیر برگشت، از او پرسید: چرا دیر آمدى؟ گفت: مردى كه علائم صالحان و متقیان در سیمایش بود و آثار زهد و تقوا و عبادت از او پیدا بود، از جلوى درب خانه عبور مى‏كرد، چشمش كه به من افتاد سؤالى كرد، من هم به او جواب دادم. گفت: چه سؤالى كرد؟ گفت: او پرسید صاحب این خانه آزاد است یا بنده؟ من هم گفتم آزاد است. او چه گفت؟ او هم گفت: بله كه آزاد است، اگر آزاد نبود كه این‏طور نبود! همین كلمه، این مرد را تكان داد. گفت: كجا رفت؟ كنیز گفت:
از این طرف رفت. بشر مجال اینكه كفش به پا كند پیدا نكرد؛ پاى برهنه دوید و خود احساس كرد كه این مرد باید امام كاظم (سلام اللَّه علیه) باشد. خود را خدمت امام رساند و به دست و پاى ایشان افتاد و گفت: آقا! از این ساعت مى‏خواهم بنده باشم، بنده خدا باشم. این آزادى، آزادى شهوت است و اسارت انسانیت. من چنین آزادى‏اى را كه آزادى شهوت باشد، آزادى دامن باشد، آزادى تخیّل باشد، آزادى جاه و مقام باشد و آن كه اسیر است عقل و فطرت من باشد، نمى‏خواهم. مى‏خواهم از این ساعت بنده خدا و از غیر خدا آزاد باشم. همان لحظه به دست امام توبه كرد؛ یعنى در همان لحظه از گناهان دورى جست، كناره گیرى كرد، تمام وسایل گناه را بدور ریخت و به گناهان پشت و به طاعت رو كرد (الْمُهاجِرُ مَنْ هَجَرَ السَّیِّئاتِ). پس این هم مردى است مهاجر، چون از گناهان هجرت كرد.

مجموعه‏آثاراستادشهیدمطهرى    ج‏23    592    جهاد با نفس .....  ص : 592